een nachtje op de asielzoekerscamping
Vandaag ga ik naar Oude Pekela. Daar is een groot asielzoekerscentrum waar tijdelijk grote groepen mensen in tenten worden opgevangen. Vorige keer dat ik in Pekela was werd het me geweigerd, maar deze keer mag ik wel een nachtje blijven slapen. Dat is goed, want ik wil graag zelf ondervinden hoe het voor deze mensen is om te wonen en overnachten in zo’n tent.
Staatssecretaris van Justitie Albayrak vind het opvangen van asielzoekers in tenten een ongewenste situatie. Zij ziet de tenten als een tijdelijke noodoplossing. Van de drie locaties waar de tentenkampen stonden zijn er inmiddels al 2 gesloten; alleen Pekela is nog enkele weken open.
Eind goed al goed zou je denken. De campings gaan dicht en asielzoekers krijgen weer een gewoon dak boven hun hoofd en de privacy en rust die ze nodig hebben zo vlak na hun aankomst.
Toch dreigen er opnieuw asielzoekers in tenten te worden ondergebracht. Tegen de belofte van Albayrak in dus. Voor Ter Apel is een vergunning afgegeven voor het bouwen van tenten om gedurende 1 jaar maximaal zeshonderd mensen in tenten te gaan huisvesten.
Hoe kan dit nou? Albayrak was in oktober in een debat in de Kamer nog zo prachtig duidelijk: het is een ongewenste situatie en alles gaat dicht!
Ik heb de telefoon gepakt en de burgemeester van Vlagtwedde gebeld. Zij bevestigde dat er concrete bouwplannen zijn voor nieuwe tenten in Ter Apel en dat het alleen aan de weersomstandigheden te danken is dat ze er nog niet staan. Ik vind het onbehoorlijk dat staatssecretaris Albayrak de Kamer hier niet over heeft geïnformeerd. Zij moet nu eindelijk eens maatregelen nemen die een structurele opvangcapaciteit garanderen.
Bij aanvang van dit nieuwe werkervaringsproject heb ik me ook dit soort vragen gesteld. Als Amsterdamse autochtoon met een aantal geweldige eveneens vrijwel onervaren medewerkers in de Tijdelijke Nood Voorziening (TNV) hebben we deze kleurrijke camping in het overigens soms wat saaie en grijze Groningse platteland geopend.
Als gastheer in o.a. de prijzige hoofdstedelijke hotellerie een verademing om met dit soort gasten te mogen werken. Weliswaar primitief, maar voor een tijdelijke noodopvang ter voorbereiding op een gesprek met medewerkers van de IND toch een vol- pension arrangement met zo nodig medische zorg. In de menselijke relaties met deze vreemdelingen groeit het wederzijds vertrouwen en respect dat we er met misschien op het oog lijkend weinig middelen het beste met elkaar van willen maken.
Vanuit dit besef hebben we veel geleerd hoe wonderen in een groepsproces van mensen die elkaar nauwelijks verstaan in deze situaties soms binnen handbereik liggen. Zo konden we hier uitgerekend op kerstavond een gevlucht gezin herenigen.
Daar gaat het met de gave van gastvrijheid uiteindelijk om, niet om de deur dicht te houden omdat er geen plaats zou zijn in de herberg. Als variant op het kerstverhaal is dan zelfs zo’n tent goed genoeg!
Reactie door René — maandag 25 januari 2010 @ 0:52
Geachte mevrouw van Velzen,
Hoorde vanochtend uw reactie op een nacht tentenkamp voor asielzoekers.
Kan u ( COA ) per direct accommodatieponton ( ong 500-600 mensen)
met keuken (s) eetzaal ,ontspanningsruimten.Begin deze eeuw 3 pontons verhuurd aan COA.
COA kan geen ligplaatsen krijgen van gemeenten.Als u daar oplossing voor weet dan hebben asielzoekers op zeer korte termijn een warm bed.
mvrgr,W.Dirkzwager
010 – 412 7166
06- 4606 1929
Reactie door Willem Dirkzwager — maandag 25 januari 2010 @ 12:06
= Hans Melchers van Melchemie Sadams gifgas beter nu aan ouderdom dood =
zie
http://www.veiligebank.com
tenten bouwen in Ter Apel terwijl diverse beter bereikbare plaatsen barakken zijn afgebroken. Hoogst merkwaardig dat deze christelijk sociale regering asielaanvragers zoveel als mogelijk isoleert. Voor nepvluchtelingen maakt het niets uit. Maar echte vluchtelingen worden ver weg van alle hulp gehouden en tussen vele andere in een tent gepropt. vooral voor kwetsbare/echte vluchtelingen is dat vreselijk. werkt Albayrak voor de turkse regering tegen eventuele koerdische vluchtelingen ?
Reactie door johan van der veen — woensdag 27 januari 2010 @ 1:12
Het verbaast mij niets dat de woorden die Albayrak in oktober t.a.v. de tenten uitsprak thans leeg blijken. De hele prachtig verwoorde missie en visie van het COA zijn slechts holle frasen. De eigen klachtregeling is een illustratie van de totale minachting van deze organisatie en vooral ook met name Albayrak ten aanzien van het werk waarvoor zij zo vorstelijk worden betaald.
Van maart tot en met medio juli 2008 heb ik wekelijks (officieel) 20 uur in Oude Pekela gewerkt en daar stuitte ik op misstanden van jewelste. Op dag 1 had ik al zo’n 10 aanvragen van bewoners voor lessen Basaal Nederlands. Dat werd niet gegeven! Twee weken later wel. Op de zaterdagochtend in mijn vrije tijd had ik 34 cursisten. Ik mocht de cursus helaas niet afmaken, want uiteindelijk was mijn kritiek het management iets te luid en te fel. Ik werd 2 weken voor ik zelf zou stoppen met mijn werk op non-actief gezet. Ik heb een klacht ingediend. Niet tegen mijn ontslag. Ik had goddank de keuze om weg te gaan op het moment dat het mijn welzijn aantastte. Maar bewoners hebben die keuze niet. Sterker nog, alle rechten die ze hebben worden met voeten getreden. Er heerst angst, in elk geval in Oude Pekela en als ik zie hoe er vanuit het COA gereageerd wordt op zeer ernstige grieven, dan vrees ik het ergste. De reactie is nl. nihil. Men houdt zich gemakshalve niet aan termijnen, NB in de eigen regeling gesteld, en neemt geen enkele moeite inhoudelijk te antwoorden, laat staan te handelen.
Naar buiten toe worden zaken heel mooi getoond. Maar het is een stinkende beerput waarin mensen in een heel kwetsbare positie zich staande moeten zien te houden. En dat is verdomd moeilijk. Het COA wordt vanuit belastinggelden vorstelijk betaald om deze mensen een veilige huisvesting te verschaffen en professioneel te begeleiden, maar in Oude Pekela is daar maar heel weinig sprake van. En men is geenszins van plan daar ook maar iets aan te veranderen.
Mevrouw Albayrak herkende de situatie zoals ik die schets in mijn klachtschrift en alles van ik daarna schreef niet en achtte daarmee de zaak als afgedaan. Ik hoop van harte dat mevrouw Van Velzen er wel iets mee wil doen op het moment dat zij met de voorzitter van de raad van bestuur in debat gaat.
Reactie door Jayne Bakker — dinsdag 2 februari 2010 @ 7:29